Oppidum Acinipo

En vobis ostendo Acinipi theatri reliquia. Acinipum oppidum Romanum fuit supra collem in Hispania Meridionali. Aliqui putarunt Acinipum fuisse sedem antiquam urbis cum nomine Hispanico "Ronda",  qua de causa per varia saecula nomen habuit "Ronda la Vieja". Hodie scimus Acinipum et Arundam ("Ronda") oppida distincta et eodem tempore habitata fuisse.

Homines qui tractarunt instrumenta saxea, ferrea, aenea, iam vixerunt supra istum collem. Reliquiae casarum circularium videri possunt, et moeniarum. Sed aetas aurea oppidi fuit illa Romana primi saeculi p.Ch.n. Scimus aliquam vitam habuit usque ad saeculum septimum. Postea homines qui ei culti erant eam deseruere. Tunc magis creuit civitas Arundae.

Sunt etiam reliquiae thermarum urbis, aliquarum domuum et duorum saltem altarium, nisi fallor. Recte miramur quam magnum fuisse imperium illum Romanum.

Nullus dies sine pipiatione (saltem Latine)

Hodie dies universalis pipiationibus Latine dictis est. Tandem meam partem agere potui, tempore vespertino et subsicivo. Multas pipiationes legi, quas dicunt pelliculas vidi. Inter eas unam excepi, e selectione Alexandrae Ramos:

Vrbi cultores

Alexandra cum filia et ego metipse hebdomades iam per duas Vrbi colimus. Et multa fecimus. Bibliothercae Romanae, nempe qui in monte Vaticano et in Castro Praetorio sitae sunt, vistae. Etiam cognovimus Bibliothecam Instituti Romani ad Historiam Medii Aevi investigandam, et ipsum Institutum, nobis ab Italica investigatrice monstratum. In Bibliotheca Vaticana casu amicos invenimus: Aprilem illam Americanam cum Iosepho Gaditano et Antonium Gallum. Postea Antonius nobis commendavit Catherinam Polonam. Omnes linguae Latinae peritissimi homines.

Scholis Latinis vacavimus. Quamvis maior pars discipulorum Hispana sit, adfuere homines de variis gentibus. Omnes lingua fluentius uti volunt, et iam per hos dies aliquos profectus egerunt.

 

Romae multum iuvat Latine discere docereque. Scripta ab hominibus antiquis, sive qui Romani vocantur sive qui ‘humanistae’; amici a tam diversis nationibus huc congregati; et ipsa aedificia antiquae Vrbis, studium omnibus movent.

De Pinariis elucubratio

Pinaria gens (sine dubio possumus dicere) Romanis temporibus fuit: “Pinarii Nattae nobiles” dicuntur a Cicerone loquente de diuinatione. Si uolumus aliquam de traditionibus a Plutarco refertis credere, quattuor filii fuere Numae: Pompo, Pinus, Calpus et Mamercus. Hic Pinus origo gentis Pinariae creditur.

Cum Hercules regna Evandri visit et, ob furtum sibi inlatum monstrum Cacum occidit, sacra condita fuere ab Evandro in honore Herculis. Tunc istarum terrarum gentibus primis, Potiti et Pinarii, inuitatis, tantum Potiti ad tempus venere ideoque potiti fuerunt exta uictimarum. Contra tardi Pinarii ab eo die uetiti sunt ut ea edant. Attamen non totus Liuius credendus, quod semper Pinarii diligentissimi et accuratissimi perpensi sunt. Vtutpote Potiti et Pinarii hac die statuere Aram Maximam Herculei et, Vergilio auctore, domus Pinaria custos facta fuit ad sacrum Herculis seruandum.

Praeterea Pinarii non ignoti. Duo ex eis consules Romanae rei publicae euenere, Publius Pinarius Mamercinus Rufus (anno CDLXXXIX) et Lucius Pinarius Mamercinus Rufus (anno CDLXXII). Cognomen Mamercinus fortasse de coniunctine cum gente Mamerci indicium sit. Alter Lucius Pinarius Mamercinus tribunus consularis anno CLXXXII, et Lucius Pinarius Nata anno CCCLXIII magister equitum fuere. Post multos annos Lucius Pinarius Scarpus Cyrenaicam prouinciam proconsul moderabatur, sed non fauste, cum Marco Antonio adfuerit.

Usque nunc documenta alia de Pinariis reperta non sunt. Sed sacra Herculis multum diffusa. Etiam in ultima Hesperia trans Herculeas Pilas templum Herculei esse constat, fundamentumque sub aquis maris extare dicitur. Potueruntne illic alios Pinarios carpere auras; uel potuerint etiam nunc, ut ita dicamus, peruiuere? Non id facile credetur; sed nonne elucubrare placet?